Co mam mu powiedzieć?
Nic.
On już wie.
Zostaw go.
Łatwo ci powiedzieć...
Andreju Borysowicz, wezwanie!
Odchylić głowę.
Bierze jakieś leki?
- Narkotyki? - Oczywiście, że nie!
- Jest na coś uczulony? - Nie, na nic.
Znalazłam go w kuchni, z pianą na ustach.
Sanitariusze nie byli w stanie nic zrobić.
- Endoskop, szybko. - Jest uszkodzony.
Pomóż mi go wyprostować.
Jest uszkodzony...
Nic nie widzę.
Szczypce!
Coś jest.
Oddychaj. Oddychaj, oddychaj!
Jak masz na imię?
- Nazywam się Gena. - Gena?
Twoja matka cię nie nauczyła żeby przeżuwać, Gena?
To była zupa.
Vlad...
No, na co czekasz?
Co się dzieje?
Ksenia jest pierwszy raz sama w domu.
Nie pierwszy. I nie ma w tym nic złego.
Usiądź.
Jutro rano ją odbierzemy.
Co to znaczy "my"?
Ma ojca, który ją kocha.
Muszę iść.
Andreju Borysowicz?
Co pani tu robi?
Proszę tu nie wchodzić.
Chciałam tylko podziękować.
Nie ma za co.
Proszę iść.
Mój syn bez pana pomocy...
Tutaj dyspozytor Klokov. Witam wszystkich!
Tu elektromechanik Shevchenko. Witam.
Przepraszam za spóźnienie.
Sergejevicz!
Nie zgubiłeś się?
Twoja zmiana się już skończyła.
Walerij Pietrowiczu, jest pewien problem...
W tunelu jest woda.
Prawdopodobnie gruntowa.
Padało wczoraj, prawda?
Dokładnie...
Poziom wody jest w normie.
Drenaż nie jest wypełniony nawet w połowie.
Ta woda nie wróży nic dobrego.
Coś jest nie tak...
Musimy coś zrobić.
Tak, Sergejevicz.
Idź i zrób coś.
A dziwne jest to, że jesteś trzeźwy.
Woda, a może wódka.
Albo piwo.
Przestań. Nie bądź niemiły
Całą noc spędziłem w tunelu.
Przepraszam, Sergejevicz. Bez urazy.
Przyjąłem zgłoszenie.
Zrozumiałem.
Idź już, zajmiemy się tym.
Do widzenia.
"Jeśli kolizja z innym pociągiem jest nieunikniona,
maszynista nie może opuścić swojego stanowiska
i zrobić wszystko w celu jego uniknięcia."
Dobrze.
Raz, dwa. Raz.
Wszystko sprawne.
Alexej Pietrowicz. Co wiesz o bunkrach?
Wiem, że myślisz, że jeden jest w metrze!
Nie, nie. Jest sary wojenny bunkier przy stacji Parku Kultury.
Witaj, Sergejevicz. Słyszysz?
50 lat temu mój ojciec pomagał w budowie Parku Kultury.
Nigdy nie wspominał o bunkrze.
A kto zdradza tajemnice wojskowe?
Dziwię się, że się na niego nie natknąłem przez 15 lat.
A na Borodino nie ma szybu wentylacyjnego?
Został zalany betonem. Podobnie jak na pozostałych stacjach.
I sierowali tam rurami wodę.
Dokładnie tak.
W tunelu jest woda. Wyciek wody.
Nie powinno tam być wody.
Tato, nie ma wody.
Gdzie jest mama?
Załóż pantofle.
Widziałem w internecie. Jej samolot wylądował wczoraj.
Idź umyć zęby.
To jest zimne.
Wybraliście?
Putinkę.
Po co tyle wody?
Nieważne.
Dlaczego mama nie dzwoni?
Zrobiła to samo, co ostatnio.
Mówiła, gdzie idzie?
Znowu cukierki...
Twoi pacjenci nie mogą dawać ci kanapek?
Zrobię ci kanapki.
Zrobię sama.
Zawieziesz mnie do szkoły?
Właśnie skończyłem zmianę.
Ale skoro nie mam mamy będę musiała jechać metrem.
Tato, jak myślisz, gdzie jest mama?
Nie wiem, gdzie jest twoja matka!
Zjadłaś?
Dziękuję, to było bardzo dobre.
Co to jest?
Prezent.
Witam, sąsiedzie. Chciałbym wyjechać.
Dwie minuty. W całej dzielnicy nie ma wody.
- Starszny bałagan. - Młody człowieku!
Kiedy znów się zobaczymy?
Przy następnej podróży służbowej?
Albo kiedy wcześniej skończysz pracę?
Na godzinę lub dwie...
Irina?
Vlad, nie poganiaj mnie.
Muszę przemyśleć pewne rzeczy.
- Jakie rzeczy? - Wszystkie.
Miałaś cały rok żeby je przemyśleć.
Zadzwoń do niego i powiedz mu żeby zszedł.
Nie wiem gdzie mieszka.
Tato, to mogło się stać tylko z tobą!
Przestań!
Księżniczka!
Vlad, proszę...
Daj mi jeszcze tydzień.
W poniedziałek podjmę decyzję.
A w czwartek nie pracuję.
Stój!
Chodźmy.
- Proszę, nie teraz... - Chodźmy!
Jeśli ty nie pójdziesz, to pójdę ja.
Więc co?
Nie ma ich.
Andriej Wielki...
Niech zgadnę.
Codziennie kwiaty od 12 lat?
To dla niego.
- Od ciebie? - Od jego pacjentów.
Andred jest świetnym chirurgiem.
Świetny chirurg w publicznym szpitalu.
Fantastycznie...
- Czym się dokładnie zajmuje? - To nie twój interes.
Cóż, pójdę już. Mam duży przetarg.
Nie chcę z powodu tego melodramatu starcić pracy.
Tak, to byłby wstyd.
To wszystko? Idź już. Znikaj.
Love me tender, love me sweet...
- Wychodź. - Wychodzę.
Ale wrócę.
Jak wyplątać się z tego bałaganu?
Ty czorcie! Myślisz, że jesteś gdzie jesteś?
Dla ciebie osioł, a nie samochód!
Jestem w drodze!
Już przyjechałem.
- Hej, to wyjście! - Zamknij się!
- Przepraszam. - Teraz jesteśmy przyjaciółmi.
Moi przyjaciele wyglądają inaczej.
Każdy ma inne przeznaczenie i to samo znieczulenie.
Jestem Galina. Mów mi Galoszka.
Sergejevicz.
Czujesz to?
Pachnie jak błoto!
Brawo. Błoto!
To, co tam czułem to ryby i błoto!
Co w ciebie wstąpiło?
To nie był deszcz, ale wody rzeki.
Rzeka!
Witajcie!
Dobry.
Co się stało?
Picie w miejscu publicznym jest zabronione.
W czym problem?
Jest problem!
Pamiętasz Czarnobyl?
Byłam tam pielęgniarką.
Mam od alkoholu cukrzycę.
Ona ucieka! Odsunąć się!
- Chodź tu! - Idź, idź...
Łachudra!
Nie biegać po schodach ruchomych. To zabronine.
- Mogę gdzieś tu naładować telefon? - Nie.
Trufli i jachtu też tu nie kupisz.
Przepraszam bardzo.
Zwariowałaś, czy co?
Bardzo mi przykro! Dupek...
Mogę zadzwonić?
Do swojego prawnika?
Nie, do pracy.
Mówiłeś, że skończyłeś pracę.
Okłamałeś policjanta?
- Usiądź. - Dziękuję.
Przepraszam.
Numer 42! Smacznego, Boris.
A co, zbyt głośno jem?
Wszyscy narzekają na skórki bananów, które wyrzucasz.
Bzdura! Są po prostu zazdrośni.
Wiesz co to ruchome piaski?
Sam jesteś ruchomy piasek, dziadku.
Podpisz się tutaj.
Muszę zadzwonić do mojego szefa.
Pracuję w metrze.
- W imię Boże! - Pogadaj sobie do woli.
Sympatyczny piesek.
- Jak się wabi? - Tyavka.
Tyava.
Tyavka.
- Chcesz to ci takiego kupię? - Sam sobie kup.
IDIOTA
Trochę ostrożniej!
Przepraszam.
Nawet nie wiesz jakie masz szczęście.
Jestem rzadkim rodzajem profesjonalisty. Specjalistą, można by rzec.
Już zauważyłam.
- Górnik? - Nie, przewodnik.
Oprowadzam po metrze między Sadovaja a Parkiem Kultury.
Szanowni państwo! Proszę o uwagę!
Nasz pociągzbliża się do legendarnej stacji Borodino,
wybudowanej w 1948 roku.
To tajemnicza część metra.
Stacja ta prowadzi wprost
do daczy Stalina...
Dziękuję.
W roku 1950 prace zostały wznowione na stacji,
aby ją zintegrować z pierwszą linią moskiewskiego metra.
Stacja ta jest w chwili obecnej zamknięta,
ponieważ wybudowano ją na w stabilnym terenie.
Bezpośrednio nad stacją znajduje się dno rzeki Moskwy.
Nie ma z niej wyjść na powierzchnię.
Maszyniści uzyskują tu maksymalne prędkości.
A można ją zobaczyć jedynie w świetle nadjeżdżającego pociągu!
Teraz mamy okazję,
aby zobaczyć tę stację-widmo!
Tu, popatrz.
Od sześciu miesięcy nie jadłem mięsa.
A kebaby pod wódeczkę?
Zapomniałem o kebabach!
Tato...
Boże!
Przesuń się...
Co...?
Wstawaj!
Święta Boża Rodzicielko!
Święta Maryjo!
Ksenia...
Ksenia!
Czego chcesz?
Ksenia!
Co się stało?
Wybuch?
- Jesteś lekarzem? - Nie.
Chodź za mną!
Idź, wynoś się!
Natasha!
Chodźmy.
Możesz chodzić?
Musimy się stąd wydostać.
Moja torba...
Wstawaj! Dalej, wstawaj!
Wstawaj!
Boli ręka!
Dalej, wstawaj!
Co robisz?
Dalej, wstawaj!
Ksenia...
Wynoś się!
Co robisz?
Przestań! Straciłeś rozum?
Ty...
Mamo, czy tata...?
Nie dotykaj jej!
Ksenia?
- Tato... - Nie ruszaj się.
- Słyszysz mnie? - Tak.
Poruszaj palcami u rąk i stóp.
Boli?
- Nie. - Dobrze.
Weź głęboki wdech.
Boli?
Wstawaj.
Dalej, wstawaj.
Wyprostuj się. Chodź, chodź.
Zawroty głowy?
Dobrze.
Co się stało?
Spokojnie. Pociąg się zatrzymał.
Chcę do mamy.
Wiem.
Ty?
Ja.
Abonent jest poza zasięgiem...
Zatrzymał się w tunelu?
Numer 42? Numer 42, odpowiedź!
Numer 42, słyszysz mnie?
Klokov, co się dzieje między Borodino a Parkiem Kultury?
42 zatrzymał się w tunelu.
Nie odpowiada na wezwania.
Co do licha...?
Valery?
Wszystkie trzy pompy pracują na pełnych obrotach.
Numer 42! Boris!
Dlaczego nie odpowieda?
Widocznie poszedł do tylnego wagonu...
Żeby zawrócić.
Woda w tunelu...
- Wyłącz napięcie szyn. - Jak wtedy wyjedzie?
Kiedy wróci do przedniego wagonu, zapytamy, co się dzieje.
Numer 42! Odpowiedz!
Co się stało z 42?
Ktoś musiał zaciągnąć hamulec bezpieczeństwa.
Numer 17.
Słucham!
Idź do tylnego wagonu i wracaj na stację Sadovaja.
Przyjąłem. Zawracam na stację Sadovaja.
- Alexeju Pietrowicz... - Co?
Spójrz.
U nas też jest woda.
Wiem, wiem.
Opuść szybko tunel. Będziemy musieli odciąć zasilanie.
- Bez odbioru! - Zrozumiałem!
- Masz klucz? - Zapomniałem.
Słyszysz?
Biegiem, szybko!
Co się dzieje?
Hej, otwierać!
Szybko!
Idiota!
Na co czekasz? Biegnij!
Nie poganiaj mnie!
Numer 17 na miejscu, gotowy do startu!
Jedź.
- Jadą w złym kierunku. - Durnie!
Uspokój się, uspokój się. Zaraz będzie po wszystkim.
Nie polecam.
Dlaczego?
Widzisz światło?
Szyny są nadal zasilane.
A co się z nimi stanie?
Może będą mieć szczęście.
- Trzeba ich ostrzec. - Nie!
Co ci się stało w rękę?
Podejdź.
To jest uzłąmana. Potrzebujesz szynę.
Krawat.
Jak mogłem złąmać rękę?
Nie mogę wziąć zwolnienia.
Mam dużo do zrobienia.
Nie poluzujesz. Nie umiem go wiązać.
Zawsze robiła to moja żona.
Twoja żona też ci wiąże krawat?
Też.
Ona zawsze mi powtarza, że bez niej,
nawet nie mógłbym się powiesić.
To jest jej poczucie humoru. Wesołą mam żonę.
Ty też?
Tak, też.
- Dzień dobry. - Cześć.
Co to jest?
Cztery szampony, dwa peelingi i mleczko dla niemowląt.
30% zniżki przy milionie sztuk.
To jego wina.
Co?
Zostawiłam męża, to wszystko.
- Jesteś lekarzem? - Tak.
Świetne.
- Jak masz na imię? - Andrej.
Jestem Michaił. Miło mi.
Mam nadzieję, że nie chcesz się teraz nadal chory natychmiast opuścić?
Nie.
No dalej, jedź.
Mamo, pociąg jest uszkodzony?
Niech nas wypuszczą!
- To hamulce? - Pojedziemy powoli.
Co za bałagan!
Shevchenko! Shevchenko!
Gdy tylko przyjedzie 17, odciąć zasilanie.
Zrozumiałem.
Wyobraź sobie, co tam się dzieje...
To przygoda, młody człowieku!
Klokov, gdzie jest 17?
Zawrócił.
Czekaj na mój sygnał.
Bez odbioru.
Numer 17. Dlaczego tak wolno?
Dużo tu wody!
Co jest, do cholery?
Nie mogę oddychać! Wypuść mnie!
Mamo, my wszyscy zginiemy?
Numer 17. Powoli.
- Śmiało. - Zrozumiałem
Mam nadzieję, że nikogo nie ma w tunelu. W przeciwnym razie wszyscy się usmażą.
Otwórzcie drzwi!
- Musimy uspokoić pasażerów. - W jaki sposób?
Postępuj zgodnie z instrukcjami!
Drodzy pasażerowie...
Ze względów technicznych, pociąg zawraca na stację Sadovaja.
Zajebiście...
Pozostało 100 metrów.
Przyspiesz.
90.
80.
70.
60.
50. Bardzo dobrze.
40.
30.
20.
Szybciej! Tu jest sucho!
10!
Shevchenko?
Shevchenko, odłączyłeś szyny zasilające?
Tak.
Więc dlaczego u mnie miga światło awaryjne?
Nie wiem.
Nie wchodź!
Odsunąć się od wejścia!
A ty opowiadasz o bunkrze.
Ta?
To jest szaleństwo!
Może powinniśmy iść?
Chwila...
Może uda nam się wyjść?
Chodźmy.
Ja...
muszę...
mieć torebkę.
Ta?
Czekaj.
Tutaj!
Dobry piesek...
Co robisz?
Uspokój się! Uspokój się!
Nie panikuj.
Chodź tu! Chodź tu!
Chodź tu!
Już jest!
Odcięli zasilanie. Możemy iść.
Ten pies jest jak Łajka, pierwszy pies w kosmosie.
A on pomoże nam wydostać się z tunelu.
Tato, mogę nie iść dziś do szkoły?
Zobaczymy.
W ten weekend chcesz go przedstawić mężowi?
Gdzie certyfikat tego szmaponu?
U ciebie.
Nie mam go.
Prosiłam, żeby mi go przesłać przez e-mail.
Może zabrałąś go do domu.
Tu jest!
Nie mogę znieść tego życia.
Myślisz, że on nic nie wie?
On wie i cierpi.
Ale nie ma odwagi cokolwiek powiedzieć czy zrobić.
Milczy.
Milczy jak grób.
Nie mogę tego znieść.
Nie po torach. Jeśli pociąg się poruszy, jesteśmy martwi.
Więc co robimy?
Musimy przejść wagonami.
Złap tę poręcz.
Nie, to nie działa.
Ani drgnie.
Wiem.
Chwyć się mnie.
Dalej, dalej!
Nie...
Utknąłem.
Idź sama.
Idź!
Idź sama. Ja cię dogonię.
Wagonami na tył, a ja cię dogonię.
Idź!
Idź! Wynoś się stąd!
Chodź, spróbuj jeszce raz! Sama nie pójdę!
Czy teraz dasz mi swój numer telefonu?
Ja nie rozmawiam z nieznajomymi.
Drodzy pasażerowie...
Z przyczyn technicznych stacja jest zamknięta.
Proszę opuścić stację.
Kursy ze stacji Sadovaja są czasowo zawieszone.
Proszę opuścić stację.
Spóźnię się do pracy.
Muszę otrzymać dokument uzasadniający spóźnienie.
Wyjdź ze stacji. Natychmiast!
Nie ruszę się z miejsca póki nie podasz mi
swojego imienia, nazwiska i numeru służbowego!
Uwaga drodzy pasażerowie.
Z powodów technicznych,
kursy ze stacji Sadovaja są czasowo zawieszone.
Pomóż mi, proszę! Weź moje dziecko!
Było dużo wody!
Pełno wody!
Drodzy pasażerowie.
Kursowanie pociągów jest zawieszone.
Proszę opuścić stację.
Między Sadovaya a Park Kultury miał miejsce wypadek.
Wybuchła panika!
- Co jest? - Przepraszam.
Cholera!
Uwaga. Zarządzenie służb technicznych metra.
Zamknąć wodoszczelnych wrota stacji Parku Kultury.
Zamknąć wodoszczelnych wrota stacji Kievstation.
Wodoszczelnych wrota stacji Sadovaja, czekać na instrukcje.
Zarządzenie wprowadzone aż do odwołania.
Powtarzam: Zarządzenie wprowadzone aż do odwołania.
Przez tę interwencję ruch samochodowy w Moskwie został zatrzmany.
Spośród 18 jednostek wysłanych na stację Sadovaja dotarło tylko sześć.
Mamy helikopter...
ale to nie wystarczy.
- Czy mogę...? - Proszę siedzieć.
Nasz dział robi wszystko, co w jego mocy.
Wszystkie drogi do centrum miasta są zablokowane.
I proszę pamiętać, jest w piątek.
Sytuacja jest złożona.
Metro jest sparaliżowane.
Całe miasto jest zakorkowane.
Czas przejazdu służb ratunkowych na miejsce zdarzenia...
wynosi przynajmniej trzy godziny. Minimum.
Aleksanderze Nikołajewicz.
Ile mamy czasu?
Sytuacja jest nieprzewidywalna.
Pociąg zablokował tunel.
To spowalnia przepływ wody.
Ale może się on zawalić w każdej chwili.
Wtedy ogromne masy wody przenikną do tunelu.
Cały pierścień zostanie zalany w 3 minuty.
W najgorszym przypadku, całe metro zostanie zalane...
w 10 minut.
Co za bałagan!
W pańskim ministerwie jest bałagan, Aleksandrze Nikołajewicz!
Połowa miasta może się zapaść!
To nie nasza wina, że na tym terenie jest zbyt wiele budynków.
W wyniku wzrostu ciśnienia nastąpiło
zakłócenie przebiegu wód gruntowych.
Tunele metra sięgają 1935 roku. Nie wytrzymają.
Mam nadzieję, że ten przeciek to odosobniony przypadek.
Co pan proponuje?
Istnieje specjany plan działania w takim przypadku.
Faza 1: ewakuować wszystkich.
Faza 2: zlokalizować i naprawić szkody.
Co to znaczy, zlokalizować i naprawić?
Co należy zrobić, konkretnie?
Ewakuować wszystkich. To chyba zrozumiałe?
Co narzuca wasz plan działania po ewakuacji?
Przejść do fazy 2.
Nie wiesz, gdzie jedziemy?
To twoje zadanie!
- Jesteśmy w dobrym miejscu. - Poszczęściło nam się.
Tutaj, szybko! Filmuj to!
Ten facet!
- Filmuj policję. - Gdzie?
Są trupy.
Żyję
O, tam!
- Tam! - Przestań!
Nie!
Gdzie jest moja mama?
- Wyłącz to. - Dlaczego?
Jesteśmy dziennikarzami RTV.
Opuście teren.
Jeśli będziemy was potrzebować, zadzwonimy.
Chodźmy.
Chwila.
Zaraz, szefie...
Czegoś nie rozumiesz?
Dlaczego się śmiejesz? Dlaczego?
Nie masz nic do roboty...?
Dlatego?
To jest klucz do sławy, Nazimov.
Zamieniłem dyski twarde.
Idiota ma tylko dwa oststnie ujęcia. Reszta jest tutaj.
Sergej, jesteś lepszy niż David Copperfield!
- To prawda. - Wielkie dzięki!
Poinformować widzów?
Jasne.
Dziwne...
Andrej jest nieosiągalny.
Zadzwoń do Kseni.
- Jest w szkole. - A on w metrze.
Ma tylko dwa przystanki i wychodzi z metra.
To prawda. Może być wszędzie.
Daj mi rękę.
Poradzę sobie.
O Boże, ile ciał...
- Masz telefon? - Tak.
Mnie padła bateria.
Działa.
Brak sieci.
Zostaw mnie! Puść moją nogę!
Zamknij się!
w imię Boga... Co to jest?
Masz telefon?
Nie, ja...
Zapomniałem go z mojej kurtki.
Przepraszam.
Nie mam kredytu.
Cudownie...
Gdzie on może być?
To jest naprawdę żucie pełnią życia.
Sypiać z jednym, dzwonić do drugiego...
Obaj cię kochają i chcą mieć z tobą dzieci.
Żartujesz sobie?
Dlaczego? Po prostu jestem zazdrosna.
Bardzo śmieszne.
W porządku, w porządku. Nic mi nie jest.
To ostatni wagon.
Pocztowy.
Kiedy wrócimy
opowiemy wszystko mamie.
Ksenia!
No i jak?
Michaił, ty pierwszy!
Ja nie umiem pływać.
Nie musisz pływać. Woda jest po kolana.
Niezależnie od tego, nie mogę.
Dobrze, ci którzy nie chcą mogą tu zostać.
Zaraz, co to ma znaczyć?
Mówiłem, że chcę, ale nie mogę!
Chcę, ale nie mogę. Co za facet...
Nie mów tak do mnie!
Będę mówić to co chcę!
Mój mąż jest taki jak on, dlatego zostawiłam go dziś rano.
Odsuń się.
Czekaj...
Wcale się nie bałem!
To jak w parku wodnym... Na początku strach, a potem się przyzwyczjasz.
Wierz mi, to będzie zabawa.
Ksenia, nie bój się.
- Nie boję się. - Dobrze.
Dlaczego musiałam jechać do Kijowa?
- Zwariowałaś? - Nie.
- Masz zły dzień? - Mój dzień będzie bardzo dobry.
Patrz, co się dzieje.
- Obraz śnieży! - Czy nie przeszkadzam?
Daj mi dwie minuty. Czy mam cię wysłać do Kijowa?
Incydent miał miejsce między stacją Park Kultury...
Zawsze coś.
Ponad sto osób zostało rannych.
Los wielu innych pozostaje nieznany.
O godzinie 8:15 linia została zamknięta.
Jechaliśmy w ostatnim wagonie.
Później dotarliśmy tutaj.
Ale nie mogę znaleźć Lidii. To moja żona.
Rozumiem pańską desperację.
Czy może pan opisać co dzieje się w tunelu?
Całkowity chaos.
Mój Boże, nie...
Irina, wiedziałaś kogoś w metrze?
Po wstrzymaniu ruchu około 8:20,
pasażerowie zaczęli opuszczać stację Sadovaja.
Przerażeni, ranni...
Witam.
- Halo! - Tak?
Svetlana Vladimirovna?
Tu matka Kseni Garin.
Czy to Ksenia jest dzisiaj w szkole?
- Słyszy mnie pani? - Tak.
Kseni tu nie ma, ale proszę się nie martwić.
Zadzwonimy jak tylko przyjeździe.
Zdjęcia, które wyemitowaliśmy zostały wykonane przez nasz zespół w losowej kolejności...
Gdzie jest moja mama?
- Mój Boże, nie! - Irina!
- Woda! - Nie chcę, żeby...
- Nie chciałąm tego! - Irina...
- Nigdy! - Czy to znaczy, że Ksenia...?
Nie chcę, żeby...
- Ja żyję! - Boże!
!
Nigdy nie prosiłem o to!
Nie rozumiesz?
Nie chciałem tego.
Irina, czekaj! dokąd idziesz?
- Powiedzić Vladowi. - Irina...
Głupia!
Vlad mi pomoże. On ma wszędzie kontakty.
W czasie akcji ratunkowej, zespoły tracą cenny czas
z powodu utrudnień w ruchu miejskim.
Z każdą minutą, poziom wody podnosi się.
Szanse na znalezienie ocalałych są równe prawie zeru.
Liczba ofiar jest ciężka do oszacowania.
Ratownicy wydobywają ciała...
- Woda... - Rzeki Moskwy...
Patrz jak jedziesz!
Prosimy wszystkich kierowców...
Ułatwiajcie przejazd służbom sanitarnym i ratowniczym.
Losy ofiar jest w twoich rękach.
Serged Nazimov. Aktualności RTV.
I jak?
Ciekaw jestem, kto to.
Burmistrz?
Nie, to nie burmistrz.
Szkoda.
Nie martw się. W końcu zjawi się burmistrz.
Na kolację.
Wrota wodoszczelne wciąż pozostają otwarte.
Aleksandrze Nikołajewicz.
To osiemnasta jednostka, o której wam mówiłem.
Wiemy ile było tam ludzi?
Jeszcze nie. To była godzina szczytu.
Będziemy tworzyć listę z nazwiskami zaginionych.
Jestem Burov.
Kapitan Seliverstov. Osiemnasta jednostka.
Porucznik Titow.
Lozitski. Jestem cywilnym lekarzem.
- Słyszałem, że nie ma lepszych. - Zgadza się.
Waszym zadaniem jest dostać się jak najbliżej, przeniknąć do miejsca wypadku,
zidentyfikować ocalałych pasażerów,
zidentyfikować rannych oraz ich ewakuować.
Każdy, kto żyje musi opuścić tunel.
Wszystko przechodzi przeze mnie. Rozumiesz?
- Tak. - Do pracy.
Gotowi? Idziemy.
Seliverstov!
Tak?
Według instrukcji powinniśmy już zamknąć wrota i zabezpieczyć tunel.
Wszystko może runąć w każdym momencie.
Damy radę.
Teraz on wydaje ci rozkazy?
Kiedy Tanya zaszła w ciążę, myśleliśmy, że to dziweczynka a był chłopiec.
- Tato, jest mi zimno. - Bądź silna, Ksenia.
- Weź. - Dziękuję.
To jest haute couture.
Chłopcy powinni być podobni do mamy...
A dziewczynki, do taty.
Tak już jest.
- A jeśli podobne są do dziadka? - Nie wiem.
Ja jestem podobny do taty.
To jest twój pies?
Tak.
Tato, kto to? Znasz go?
Tak, to jest...
Poczekajcie!
Dalej, szybciej!
- Co to? - Nie wiem.
Woda przesuwa wagony.
Mój Boże, co za koszmar!
Tylko nie rób w spodnie. Mamy już wystarczająco dużo wody.
- Przestań! - Nic już nie mówię.
Cóż, teraz będziesz się musiał ze mną ożenić.
Wyjdź za niego.
- Zaczekajcie na mnie. - Chodź!
Nie ciągnij!
Chodźcie!
Chciano mnie nauczyć pływać w drastyczny sposób.
Wepchnięto mnie na głęboką wodę.
Wydaje się, że instynkt powinien przejąć kontrolę.
Ale ja nie mam instynktu.
Jestem człowiekiem, a niezwierzęciem.
A teraz boję się wody.
- Jesteś w Moskwie od dawna? - Pół roku.
- Jak długo cię nie było? Dziesięć lat? - Dwanaście.
To był szczęśliwy czas.
A jaki ty smak lodów lubisz?
Lodów też się boisz?
Dlaczego ze mnie żartujesz? Co ja ci zrobiłem?
Dzień dobry.
Cześć.
- Czym się zajmujesz? - Budownictwem.
Przetargi na nowe projekty w mieście.
Nie zostało dużo miejsc na budowę?
Chcieć, to móc.
Jesteś żonaty?
Ja mam Ksenię, żonę Irinę.
Może ją pamiętasz? Blondynka ze studiów.
Pamiętasz?
Chodź, młody! Musimy się spieszyć!
To niespacer!
Co to jest?
To jesteśmy kwita.
Tracisz czas.
Możesz tylko pomarzyć. Zachowaj czułe słówka dla innej!
Nigdy nie wyszłam za mąż i się nie wybieram.
- Jasne? - Rozumiem dlaczego.
Co?
Wszystko w porządku, księżniczko?
Nie jestem twoją księżniczką.
Wysiądź i zobacz, co zrobiłaś.
- To był nowy amochód. - Dupek...
Ja dupek? Dupek to ten, co ci dał prawo jazdy.
Poczekaj! Kto za to zapłaci?
Jasne, uciekaj... Zawsze to samo.
Tato, jestem głodna.
Ksenia...
Galina. Pomóż mi otworzyć walizkę.
- Naciśnij te przyciski. - Te?
Tak, otwórz. Weź kanapki.
Ostrożnie! Nie pognieć dokumentów!
- Zamknij dyplomatkę. - Nikogo nie obchodzą te dokumenty.
Wydostaniemy się stąd prędzej czy później.
A życie toczy się dalej.
Jeśli tak się stanie, to będziemy świętować.
Proszę bardzo!
- Podziękuj. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Oddaj to!
Co za kundel!
Widziałeś to?
Pyszne!
Moja żona, Tanya, je zrobiła.
Często jestem w drodze. Jestem kurierem.
Nie mam dużo czasu na jedzenie.
Uzależniłem się od fast foodów.
Tanya mówi, że to jest niedobre
i dlatego mam refluks.
Przestań!
Refluks mam od dzieciństwa,
a wtedy nie było fast foodów.
Mama przygotowywała do szkoły dla mnie kanapki i rosół.
Nikt nie przynosił rosołu...
Przestań na chwilę.
Chodźmy! Szybko!
Dojdziemy tam.
Tato weźmy Tyavka!
Kupuję ci drugiego!
- Zamknij się! - Idiota!
- Tutaj! - Nie, tam!
Na co czekasz? Chodźcie tutaj!
- Dokąd idziemy? - Tam!
Szybko!
- Nie w tę stronę... - Michaił!
- Nie... - Chodź!
Musimy iść tam!
Mylicie się!
Chodź tutaj, Michaił!
Chodź! To nie jest park wodny!
- Pomyśl o Tani! - Mój Boże...
- Chodź! - Michaił!
Nie bój się! Nie bój się!
Nie bój się. Nie bój się...
Dlaczego?
Nic nie widzę. Ktoś coś widzi?
Czy ktoś...?
- Co to? - To tylko szczury.
Miałam jednego przez trzy lata.
Reagował na swoje imię i znał rozkład jazdy pociągów.
- Co? - Pociągów podmiejskich.
Mieszkał w domu. Kiedy się wprowadziłam, on już tam był.
Uwielbiał koty.
Ciemno, że oko wykol...
- Zamknij się! - Dobrze!
Wszyscy cisza!
- Ksenia, gdzie jesteś? - Jestem tu.
- Nie martw się, księżniczko. - Tato?
Ksenia, jestem tu.
Jak nazywał się twój szczór?
Murka.
Skąd to masz?
Tato, mówiłam ci. Dała mi go mama.
Podoba ci się?
Ty?
Ja.
Z nieoficjalnych źródeł wiemy, że przeciek nie został jeszcze zlokalizowany.
Włądze Moskwy nakazały zamkąć wodoszczelne wrota w całym metrze
ze względów bezpieczeństwa.
W obecnym momencie wrota pozostają otwarte jedynie na stacji Sadovaja,
aby umożliwić służbom dostęp do tunelu.
Jednak do tej pory nie udało się dotrzeć
do epicentrum wypadku.
Chcący zachować anonimowość członek rządu potwierdził, że
pozostawienie otartych wrót na stacji Sadovaja może spowodować zalanie centrum miasta.
- Rusz się! - Spieprzaj!
Patrz jak idziesz!
Tato.
Ksenia, nie odchodź ode mnie.
- Słuchaj... - Odsuń się!
Tato, siedzisz w wodzie.
Tato, ona jest chora.
Mam alergię.
Co ci jest, tato?
Alergię na metro.
- Tato, chodźmy. - Chwileczkę...
Poczekaj tu.
Idę z tobą.
Poczekaj tu.
Daj spokój, Romeo.
Chodźmy.
Tyavka! Tyavka!
Ksenia, nie idź beze mnie.
Księżniczko, poświeć trochę tutaj.
Tato, tu są drzwi!
- Ciekawe, co jest za tymi drzwiami? - Drugie drzwi.
- Jaki byłby w tym sens? - Wierzysz jeszcze w jakiś sens?
Poświeć tutaj.
Nie, ja sama!
Dalej, dalej, dalej!
Tato?
Chodź tu. Mówiłem ci, żebyś się nie oddalała ode mnie.
Ani drgnie.
Ktoś interesuje wyjście?
Ksenia!
Chodź tu. Mówiłem, żebyś się nie oddalała!
Rozumiesz?
Hej, wy tam na górze
Mamo!
Pomocy!
Jest tam ktoś?
- Tato, wydostaniemy się stąd? - Zobaczymy.
Oczywiście, że tak.
Działa.
I jak?
Nie ma zasięgu.
- Powinniśmy być wyższej. - Jak?
- Dasz radę wyżej? - Nie, krata przeszkadza.
No?
- Nic! - Trzeba ją wyłamać.
- Trzymaj! - Uwieś się!
Jeśli wykręcimy tę śrubę, może się uda.
Przydałaby się drabina.
Tak, albo żuraw. Coś znajdziemy.
Chodź.
- Masz. - Tato, idę z tobą.
Ksenia, czekaj tutaj.
Tato?
Z drogi!
Przepraszam. Mój mąż i córka są tam.
Ma pan jakieś informacje?
W tunelu nie ma nikogo. Ranni są w szpitalach.
- Których? - W kilku.
Nich pani sprawdzi listę.
Mój syn tam jest!
Już ją sprawdziłam.
Lista jest aktualizowana. Musi pani czekać.
Czy są tam jeszcze żywi? Może mi pan powiedzieć?
Nie mam żadnych informacji.
Dlaczego?
Naprawdę nie wiem.
A ty co?
Będę o nich dbać, wiesz?
Sukinsyn...
To wygląda jak bunkier wojskowy. Miłośnicy metra po nim chodzą.
Więc ktoś wie, że tu jest.
Może tu kogoś wyślą.
Wiesz gdzie są twoi miłośnicy teraz?
W domu, oglądają wiadomości.
Gdzie są pozostali?
Tam było mnóstwo ludzi!
Znaleźliście Nikolaja Kirsanowa?
Zadzwonił do mnie. Wiem, że tam jest.
Nie mogę nic powiedzieć.
Mój syn tam jest. Ma zaledwie dwanaście lat.
Zapłacę ci...
Nie mogę nic zrobić!
Nie mam wody.
Cholera...
Niech cię szlag!
Dawaj, dawaj!
Do jakiego poziomu może wzrosnąć woda?
Do poziomu powierzchni rzeki.
Zasada naczyń połączonych. Fizyka, szósta klasa szkoły podstawowej.
- Miałaś już to? - Nie.
To dobrze.
TJesteśmy dużo niżej?
Prawdopodobnie dwa metry.
Panie doktorze, niech pan nie ukrywa diagnozy.
Poziom ody wzrośnie co najmniej o siedem metrów, moi drodzy.
Dużo powyżej kraty!
Powinniśmy byli posłuchać Michaiła.
Był kurierem. Miał poczucie kierunku!
Pewnie jest już na powierzchni...
A Tania suszy jego dokumenty.
Gdasz i gadasz...
Dokumenty...
Dlaczego to mnie się przytrafiło?
Spróbuj!
Dziewczyny, na bok!
Dawaj, tato!
Puszczaj, suko!
Dalej, chłopaki!
- Dobrze cię objęłam? - Jak nigdy.
Tato!
Jesteś ranny?
To nic, księżniczko. Do wesela się zagoi.
- No i? - Brak zasięgu.
To dziwne.
Ten telefon kiedykolwiek działał? Używałeś go kiedyś?
Daj mi to.
To moja wina!
Nie, moja.
To jest moment, żeby wybaczyć sobie wzajemnie.
To była nasza ostatnia szansa!
Do kogo chcecie zadzwonić?
Galina Dergach, narodowa reprezentantka piłki ręcznej.
Gdyby mnie nie wyrzucili z zespołu w 1993 roku...
Niemcy nie zdobyliby mistrzostw świata.
Metro przejeżdża tu bez przystanku.
- Gdzie jesteśmy? - Stacja Borodino.
- A co to? - Wrota wodoszczelne.
Zamykane w przypadku zalania. Jak w łodzi podwodnej.
- Nigdy nie pracowałem na łodzi podwodnej... - Teraz możesz poćwiczyć.
- Moje nogi... - Tu Osiemnastaka...
Słucham.
Jesteśmy na odcinku 235, przy stacji Borodino.
Przy wrotach wodoszczelnych znaleźliśmy nieprzytomnego mężczyznę.
Przyjąłem. Wysyłam zespół.
Zrozumiałem, bez odbioru.
Sanya, poczekajna nich tutaj. Wrócisz z nimi.
- To rozkaz. - Ivanic! Ivanic!
To wszystko. Wykonać
Nie martw się. Damy radę.
Co? Znowu?
Dobry Boże, nie!
Gdzie używałaś inhalatora ostatni raz?
Gdzie to było?
Na dole, przy schodach.
Jest wodoodporny?
Tak, to jest najlepszy. Dziła w wodzie.
Co ty?
Oszalałeś?
Zaraz poczuję się lepiej.
Za chwilę...
Weź głęboki wdech.
Dobrze.
Czemu nie widać światła?
Spokojnie, mała.
Chodź.
- Zapalniczka! - Co?
Zapalniczka!
Mokra.
Jak masz na imię?
Alisa.
Denis.
Zostałem wyrzucony z uczelni.
Jestem kelnerem. W porządku?
A z tobą?
Została opublikowana lista ofiar.
Jest wielu rannych...
Poczekaj. Możemy powtórzyć?
Tak, poczekam.
Nie dotykać!
Czy w waszym szpitalu jest Andrej Garin z córką?
Ma na imię Ksenia.
Proszę się uspokoić!
Gdzie mogę jeszcze zadzwonić?
Lista jest wciąż aktualizowana.
Wiele rodzin udało się do moskiewskich szpitali, w których zostali umieszczeni ranni.
Gdzie pierwsze ofiary... Cholera, znowu!
Znowu.
Osiemnastka, co u was?
- Woda! - Gdzie jesteś?
Minęliśmy Borodino i zbliżamy się do Parku Kultury.
Wycofajcie się. Sytuacja jest krytyczna.
Nikt jeszcze nie dotał do miejsca wypadku!
Kontynuujemy. Bez odbioru.
Amatorzy...
Wystarczy.
Tato, będziemy się unosić?
Zasięg!
Nie ruszaj się!
Trzymaj się!
Zamknij się.
Nadal są nieprzytomni i nie mogą zrelacjonować przebiegu wypadków.
I jak?
Super...
Już dzwoniłem tam!
Halo! Andrej?
Irina?
Andrej, gdzie jesteś?
W bunkrze!
Ksenia jest z tobą? Andrej, słyszysz mnie?
Cholera!
Gdzie jesteś?
Wydostaliśmy się z tunelu Borodino.
Zrozumiałaś?
Tak.
Nie rozumiem...
Kto to?
- Vlad, czy to ty? - Tak, to ja!
Gdzie są Andrej i Ksenia?
Ksenia jest ze mną.
Czemu ty dzwonisz? Gdzie jest Andrej?
Daj mi powiedzieć.
Jesteśmy w bunkrze, pospiesz się!
- Cholernyi idiota! - Nie krzycz!
Bez paniki!
Mnie już nie ma, tak?
Ciebie już dawno nie ma.
Pański skład był w pobliżu wypadku, tak?
Tak.
W jakiej odległości?
Około czterysta metrów. Plus - minus.
- Czy zauważył pan coś dziwnego? - Tak, czerwone światło.
Dzwonili do mnie z bunkra.
Tam są żywi ludzie!
Puśćcie mnie!
- Powiedziała pani bunkier? - Tak, przy stacji Borodino.
Przepuście nas.
Cholera!
- Trzymaj się, księżniczko. - Usłyszcie nas, idioci!
Nie znam żadnej modlitwy.
Że tez musiałem jechać na ten przetarg.
Powtarzam wam, ta kobieta posiada ważne informacje.
Musimy się skontaktować z centrum dowodzenia. Przepuście nas.
Skontaktujcie się z dowódcą.
Moje dziecko tam jest.
I żyje.
Jeśli nic nie zrobicie, ona utonie.
Rozumiem. Zgłoście się do dowódcy.
Błagam cię...
Czy pani jest głucha? Zapytaj...
Siły Specjalne.
- Co? - Pójdziesz pod sąd wojenny!
Zabierz kamerę!
Pójdziesz pod sąd.
Poczekajcie. Poczekajcie.
Były tam dwa zespoły i nic nie znalazły.
- Nikt nie osiągnął epicentrum. - Ten bunkier jest tu.
Możesz pokazać nam szyb?
Nigdy nie widziałem bunkra ale wiem, gdzie jest.
- Na pewno? - Tak.
Ivanic!
Nie jest najgorzej.
Ksenia!
Oddychaj, oddychaj!
Dalej, oddychaj!
Radio jest uszkodzone.
Moje żebra też.
Musimy się stąd wydostać. Będą zamykać wrota.
Nie, kiedy tu jesteśmy.
Więc co robimy?
- Tu Osiemnastka. - Słucham .
Wychodzimy.
Denis!
Jestem tu!
Dobrze, dobrze.
Nie zostawiaj mnie znowu. Ja ciebie też nie opuszczę.
W porządku. Dobrze
Wodny park...
Gdzie jest Galina?
Co?
Może poszukasz Galiny?
Galina!
Gala nie odpowiada.
Idziemy.
Zwariowałeś? Dokąd idziesz?
Do domu.
Pospiesz się. Tutaj!
Zawiesić haki.
Opuszczaj!
Trzymaj się!
Widzisz kogoś żywego?
Uwaga wszystkie zespoły! Natychmiast opuścić tunel!
Macie dziesięć minut.
- Chodź. - Jest tu kto?
Odpowiedz!
Nikogo tam nie ma.
Przesuń się.
- Sprawdziliście cały szyb? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Bunkier został zalany do sufitu.
Nikt tam nie mógł przeżyć.
Tato!
Gdzie jest Vlad?
Został w tyle.
Nie płacz.
Uratują nas. Trwają poszukiwania!
Nikt nie przyjdzie po nas!
Dlaczego?
Czemu tak mówisz?
Dlaczego...
To ty jesteś przewodnikiem.
Więc powiedz nam, co robią gdy tunel jest zalany.
Co, nie chcesz?
Więc ja to zrobię.
Szanowni wycieczkowicze!
To stacja stanowi niebezpieczeństwo dla całego miasta.
Jeśli tunel nadal będzie wypełniał się wodą...
część naszej kochanej stolicy,
w dosłownym tego słowa znaczeniu, zapadnie się pod ziemię.
Wiecie co się dzieje w takim przypadku?
- Powiem wam... - Zamknij się.
Jeśli cię to nie interesuje, możesz iść.
Kontynuując!
Strefa zagrożenia zostanie zamknięta po obu stronach,
a tunel zostanie wypełniony ciekłym azotem.
Wkrótce to miejsce...
stanie się...
monolitem azotu.
Nie prawda! Moja mama nas szuka, rozumiesz!
Oczywiście, księżniczko.
Mogę być głupi...
Jestem naprawdę głupi.
Andrej!
Gdybyś wiedział, ile mnie kosztowało te dwanaście lat...
Nie wiesz. Nie możesz wiedzieć.
Zrujnowałem życie próbując wydostać się z tego bałaganu!
A teraz tutaj...
To nie powinno się zdarzyć.
To nie jest moje życie! To nie ja!
Czemu on tak mówi?
Dlatego, księżniczko, że...
to dla twojej mamy znalazłem się w tym metrze.
Czy jest tego warta?
Ty mi odpowiesz.
Jest warta?
Zamknij się.
Pieprz się.
Ksenia, idź do Alisy.
Idź.
Słuchaj.
Nie jesteś gotowy na śmierć? Nie podpisałeś jeszcze tych umów?
Moja żona czeka na ciebie ze łzami w oczach.
Moja żona płacze z twojego powodu.
Sypiasz z moją żoną a ja...
nic nie mogę zrobić.
Ona kocha cię, dupku.
Leży przy mnie i płacze przez ciebie.
Płacze co noc przez dwie, cztery godziny.
I co?
Czy to ważne?
Popłacze i znajdzie innego.
Powiedz mi jedno.
Kiedy dotknąłeś ją ostatni raz?
Jakieś pięć lat temu? Może nawet więcej?
Wystarczyna nią spojrzeć, a ona aż drży.
A ty w swojej pracy, ze swoimi zasadami!
Ona jest młodą i piękną kobietą!
W łóżku może mężczyznę wykończyć.
Czuję się oszukany.
Ona nie potrzebuje mnie. Ona po prostu chce faceta innego niż ty.
I zdechnę za babę, której po prostu mąż nie doje...
Przestańcie!
Tato!
Nie mieszaj się!
Tato, nie rób tego!
Tato, przestań!
Wynoś się!
Przestań!
Poczekajcie, nie róbcie tego! Oni są w bunkrze!
Proszę posłuchać.
Tam jest przejście. Są tam ratownicy, którzy ich znajdą.
Dzwonili do mnie z bunkra!
Ratownicy ich znajdą. Spokojnie.
To było naprawdę przerażające.
Obiecujesz, że nigdy już tego nie zrobisz?
Boże...
Panie Boże, pomóż nam...
Znaleźli nas.
Nie wierzę...
Znaleźli nas!
Ivanic!
Ksenia!
Tu Osiemnastka. Słyszycie mnie?
Trzymaj się!
Woda ponownie napływa! Zamknijcie wrota!
Zwariowałeś?
- Tu są ludzie! - Zamykaj!
- Tu są ludzie! - Zamknijcie wrota!
Są tam ludzie?
Zamknijcie wrota, do cholery!
Jeśli mówią żeby zamknąć...!
Zamknijcie wrota!
Osiemnastka. Odpowiedz.
Gdzie mogą być?
Jeśli powiedzieli, żeby zamknąć wrota, musieli być na Borodino.
Powinni wyjść przez Sadovaja, jeśli nie ma rannych.
Na pewno?
Osiemnastka, słyszysz mnie?
Osiemnastka, odpowiedz.
Tutaj Burov, odpowiedz! Osiemnastka!
Osiemnastka, tu sztab!
Na chwilę obecną przeciek został zlokalizowany i uszczelniony.
Tunelu zostanie wypełniony ciekłym azotem.
Metoda ta była stosowana z sukcesem w 1974 roku w Petersburgu,
gdy robotnicy natknęli się na podziemną odnogę rzeki Newy.
Metro wypełniło się wodą.
Dzięki przesłaniu zasobów ciekłego azotu z całego kraju
do Petersburgar zdołano uniknąć katastrofy.
Burmistrz uważa, że jest to
jedyny sposób, aby zapobiec zapadnięciu się centrum Moskwy.
To mogło się przydażyć tylko mnie.
Osiemnastka, słyszysz mnie?
- Aleksandrze Nikołajewicz. - Co?
Skontaktuj się z burmistrzem.
Musimy podjąć decyzję w sprawie tunelu.
Co?
Do zobaczenia następnym razem.
Proszę posłuchać, ja...
Dawaj!
Do roboty!
Jest tam jeszcze ktoś?
Tak, szóstka ludzi.
Uwaga! Osiemnastak jest na powierzchni!
Ulica Novodevichy. Plus sześć osób.
I co?
Mamo!
- Mieli szczęście... - Dawaj, kręcimy.
Chodźmy, tam jest tata. Tam jest tata.
Dalej! Ile jest osób w szybie?
- Wynoś się! - Trochę grzeczniej...
- Nie dotykaj kamery! - My też wykonujemy naszą pracę!
- Zamknij oczy. - Dobrze jest.
Psina.
Cieszę się, że cię widzę, dziewczyno!
- Właśnie z tym skończyłam. - Daj mnie.
Tam.
Ciepła.
Mówiłem, że damy radę.
Proszę usiąść.
Alisa!
- Młody człowieku... - Jesteśmy razem.
Naprawdę?
- Tak, mamo. - Znowu pod ziemią?
Nie, wszystko w porządku. Obiecuję.
Tato!
Ksenia, chodź tu!
Tato!
Proszę ze mną do szpitala.
Andrej...
Andrej Borysowicz, proszę udać się do szpitala.
Tato...
Jedziemy.
Zatrzymaj się!
Tyavka! Tyavka!